دوست‌داشتن:

روانش شاد، صادق هدایت، عظمتی‌ بود اونم اون موقع. الان درک می‌کنم اون بنده خدارو.  چیزهایی هست که بعضی‌ وقتا تنفس رو کم عمق میکنه برای آدم. بخصوص اگه خودتو یه دانشجوی لژیونر بدونی، که دوست داری آخرش واسه تیم ملی کشورت بازی کنی‌، نه کسی‌ که نمک‌گیر خاک اغواگر قارهٔ نسبتا جدید شده باشه یا بخواد بشه. به غیر از افکار بعضی‌ و بلاهت آدمی در کلّ، دلتنگی‌ نبودن با دوستان خواص و خانواده هم مطلبیه، که با افزایش ضخامت پوست به عنوان تنها راه  درمان نسبت معکوس داره.

میخواستم دوستان قدیم و خونواده بدونن که همیشه گوشه این قلب مال اوناست. فعلا چند تا عکس از خونواده ميذارم. نوع کار با بقیه نوشته‌ها فرق میکنه. ولی‌ به هر حال مارو درک کنین،این دل بدمصب هم دل داره آخه…

روانش شاد، صادق هدایت، عظمتی‌ بود اونم اون موقع. راستشو  بخواین، چیزهایی هست که بعضی‌ وقتا تنفس رو کم عمق میکنه برای آدم. بخصوص اگه خودتو یه دانشجوی لژیونر بدونی، که قراره آخرش واسه تیم ملی کشورت بازی کنی‌، نه کسی‌ که نمک‌گیر خاک اغواگر قارهٔ نسبتا جدید شده باشه یا بخواد بشه. به غیر از افکار بعضی‌ و بلاهت آدمی در کلّ، دلتنگی‌ نبودن با دوستان خواص و خوانواده هم مطلبی، که با افزایش ضخامت پوست به عنوان تنها راه دارمان نسبت معکوس داره.میخواستم دوستان قدیم و خونواده بدونن که همیشه گوشه این قالب مال اوناست. واسه همین فعلا چند تا عکس از خونواده می‌گذارم. به هر حال مارو درک کنین،این دل بدمسب تنگ می‌شه آخه…